Natasza KielakMuzyka Stanisław Witta Gra zespół Frank Prus Trio
Anna Kadulska Antoni Gryzik
Kameralny spektakl muzyczny o miłości, zazdrości i zdradzie.
Dziewięć scen z życia kobiety i mężczyzny ukazuje wielowymiarowość miłości, jej ciemne i jasne strony. Każda ze scen jest odrębną historią. Wzajemne relacje bohaterów są często niezdarną i bolesną mieszaniną chęci pojednania i agresywności. Wiele w nich sprzeczności, są okrutni i wspaniałomyślni, samolubni i życzliwi, cyniczni i sentymentalni. Mają także to, co pozwala im i widzom zachować równowagę, mają nadzieję i ... poczucie humoru.
To spektakl o potrzebie tolerancji i szacunku dla inności drugiego człowieka, o pogoni za miłością, o nieumiejętności porozumiewania się i lęku.
Każdą scenę puentuje utwór muzyczny śpiewany przez aktorów przy akompaniamencie fortepianu. Każdy z nich został napisany i skomponowany dla potrzeb spektaklu i jest jego integralną częścią.
Spektakl trwa ok. 70 min. Udział biorą znani aktorzy Teatru Śląskiego:
Anna Kadulska, aktorka obdarzona niezwykłym głosem i ekspresją, laureatka Grand Prix na Ogólnopolskim Festiwalu Piosenki Francuskiej i laureatka nagrody Złotej Maski Antoni Gryzik, w 13 edycji spisu polskich aktorów teatralnych
(Polityka nr33, 20 sierpnia 2005) został uznany za aktora odnoszącego artystyczne zwycięstwa. Reżyser radiowy i teatralny.
Dziennik Zachodni, 13 pażdziernika 2005
Miłość w nieskończoność
(...) "Gry damsko - męskie" z tekstami Nataszy Kielak i muzyką Stanisława Witty to taki właśnie "portret zbiorowy miłości", w którym każdy widz może odnaleźć wspomnienie własnych uczuciowych perypetii. Dziesięć scen - odrębnych, choć zagranych przez tych samych aktorów nie odkrywa wprawdzie żadnych prawd egzystencjalnych, ale paradoksalnie to w tej ich oczywistości kryje się uroda spektaklu i jego poetycki nastrój. (...)
Naturalność postaci i ich reakcji to zasługa Anny Kadulskiej i Antoniego Gryzika, którym przytomnie nie przyszło do głowy ( reżyseria zbiorowa) zastosować mocnych, teatralnych środków wyrazu lecz kreślić portrety pastelową kreską i niedopowiedzeniem. Z drugiej strony jest to spektakl zaskakująco zdyscyplinowany, wygrywający nie tyle powierzchowne zachowania Kobiety i Mężczyzny, lecz to co pragną głęboko ukryć, zakrzyczeć lub boleśnie przemilczeć.
